Waarom ik niet ga golfen
Geplaatst op 16-05-2007 10:25 door Frans Muthert in volkskrantblog.nl categorie sport.
Klik hier voor het originele stuk.
Moet het mes maar ‘s in m’n vriendenkring? Heb ik ergens de juiste afslag gemist of zo?
Tegenwoordig zwerf ik op feestjes stuurloos van de ene sta-tafel naar de andere. Wat ik ooit voor goeie gesprekken hield, heeft moeiteloos plaatsgemaakt voor een wel buitengewoon eenzijdig gebabbel. Deze luchtverplaatsing wordt geëntameerd door een gestaag groeiend gezelschap lieden die ik bij mijn weten qua fysieke sportbeoefening er never op heb kunnen betrappen dat ze ook maar een deuk in wat voor pakkie boter dan ook konden jassen. Voor mij blijft het knikkeren voor volwassenen.
Zonder iets substantieel sportiefs gepleegd te hebben, sterker nog: het hebben van een handicap strekt tot aanbeveling, zijn het echter, afgaande op de immer sterke verhalen van deze kreukels, stuk voor stuk kleine Maarten Lafebertjes en Tiger Woods.
Tegenwoordig zwerf ik op feestjes stuurloos van de ene sta-tafel naar de andere. Wat ik ooit voor goeie gesprekken hield, heeft moeiteloos plaatsgemaakt voor een wel buitengewoon eenzijdig gebabbel. Deze luchtverplaatsing wordt geëntameerd door een gestaag groeiend gezelschap lieden die ik bij mijn weten qua fysieke sportbeoefening er never op heb kunnen betrappen dat ze ook maar een deuk in wat voor pakkie boter dan ook konden jassen. Voor mij blijft het knikkeren voor volwassenen.
Zonder iets substantieel sportiefs gepleegd te hebben, sterker nog: het hebben van een handicap strekt tot aanbeveling, zijn het echter, afgaande op de immer sterke verhalen van deze kreukels, stuk voor stuk kleine Maarten Lafebertjes en Tiger Woods.
Als je van zins bent een beetje een fatsoenlijke sport te gaan beoefenen, koop je de eventueel benodigde attributen waarna je je vol enthousiasme in het strijdgewoel stort. Dat kun je bij golf wel shaken.
Om je überhaupt op hun kort geknipte gras te mogen vertonen, dien je je te verzekeren van een Golf Vaardigheids Bewijs (GVB), een proeve van bekwaamheid waarbij het theoretisch gedeelte van het rij-examen verbleekt tot een treurig Jip en Janneke-verhaal.
Ik heb als summum van verveling het bijbehorende cursusboekje wel eens doorgebladerd.
Je wordt er niet vrolijk van. Hoewel er in de vriendenkring best wat academici en aanverwante artikelen zitten, struikelt menigeen om te beginnen al gauw een keer of wat over zo’n lullig soort CITO-toetsje , de opmaat voor dat Golfvaardigheidsbewijs. Hoogintelligente lieden, die zonder blikken of blozen, en ruim binnen de gestelde tijd, toch respectabele studies als medicijnen of econometrie, rimpelloos voltooiden, grijpen vertwijfeld naar de PROZAC, wanneer er weer eens een spelregel-examentje aan de horizon opdoemt. Doffe ellende, dus.
En dan dat eindeloze gelul over de mentale aspecten. Watjes zijn het.
Als het allemaal waar is wat ze me willen doen geloven, kan ik niet anders dan vaststellen dat golf in werkelijkheid wordt gespeeld op een denkbeeldige baan van ongeveer 15 centimeter: de ruimte tussen je oren. En die mentale belasting schijnt bepaald niet mis te zijn. Wat dacht je wat, als je bedenkt dat je van de drie uur die je zo door de bank nodig hebt voor 18 holes (de gaatjes waar de bal in moet), maar zo’n twee à drie minuten effectief aan de bal bent.
Dat schoot er zo ongeveer door m’n hoofd toen ik gisteren met het grote mes er op door het Naarderbos scheurde voor een rondje Gooimeer.
Als het allemaal waar is wat ze me willen doen geloven, kan ik niet anders dan vaststellen dat golf in werkelijkheid wordt gespeeld op een denkbeeldige baan van ongeveer 15 centimeter: de ruimte tussen je oren. En die mentale belasting schijnt bepaald niet mis te zijn. Wat dacht je wat, als je bedenkt dat je van de drie uur die je zo door de bank nodig hebt voor 18 holes (de gaatjes waar de bal in moet), maar zo’n twee à drie minuten effectief aan de bal bent.
Dat schoot er zo ongeveer door m’n hoofd toen ik gisteren met het grote mes er op door het Naarderbos scheurde voor een rondje Gooimeer.
Golfers
zijn natuurliefhebbers dus zo ongeveer alles wat we hier in de buurt
aan natuurschoon hebben, valt onverbiddelijk ten prooi aan de
vermogende knikkeraars. En ook het Naarderbos, een prachtig El Dorado
rondom een recreatieplasje, moest er dus aan. De gezinnen met kinderen
zijn teruggedrongen naar een smal, armetierig strandje langs het
Gooimeer dat gedurende een warme zomer aan de lopende band vergeven is
van de blauwalg. Dus om nou te zeggen dat het één en al vrolijkheid is:
nou nee.De recreanten maar ook de enkele verdwaalde potloodventer hebben plaats gemaakt voor een rondje van 18 flitsende holes dat de nieuwe elite er à raison van welgeteld 80 keiharde euri mag ‘lopen’.
Nou is lopen wel een erg groot woord. Bij het zien van het ultramoderne, buitengewoon handige karretje (zie foto) kneep ik onverwijld in de remmen, ervan overtuigd een paar stramme bejaarden in beeld te krijgen die aldus in staat worden gesteld zich op hun levensavond per elektrisch vervoer van de ene naar de andere attractie te vervoeren. Mooi toch?
Wie schetst m’n verbazing toen het een groepje uiterst vitale, wantrouwig naar de fotograaf ogende veertigers (dertigers?) betrof dat even later de heuvel afdaalde om erin plaats te nemen.
Golf kan geen sport zijn, dat is duidelijk.
Van die dingen.
Frans Muthert
